مرکز توریستی رودخانه نیانگ

جاده ی میروئی، جاده ای توریستی است و به بزرگراه 318 که استان تبت و سیچوآن را به هم می پیوندد،میرسد. جاده، راه پرپیچ و خمی را به سمت جنوب در طول رودخانه ی نیانگ طی می کند.در طول این فاصله ی 20 کیلومتری به سمت دره ی براهماپترا، زمین و محوطه ی خاص رودخانه بسیار جذاب است. روستای دیز، به عنوان ورودی این جاذبه ی توریستی انتخاب شده است. زمین متروکه محدودی برای توسعه ی بیشتر در این روستا موجود است؛بنابراین ساحل رودخانه در طول جاده تنها انتخاب برای سایت مورد نیاز برای مرکز توریست بود.

جاده،مسیر رودخانه را از کوهستان مجاور جدا می کند.چگونگی ایجاد ارتباط میان یک ساختمان ایزوله و محیط اطراف آن مهمترین مساله در این طراحی به شمار میرود. محدوده خارجی بنا، پاسخی برای شرایط مجاور می باشد. فضای عمومی داخلی، حکاکی شده به فرم احجام نامنظم می باشد. حیاط مرکزی دارای چهار ورودی است که پاسخگوی ارتباط با چهار جهت اصلی و سیرکولاسیون مورد نیاز می باشد.توده ی سمت چپ پس از بخش برش خورده، سه عملکرد مهم را شامل می شود-یک جایگاه فروش بلیط،یک اتاق رختکن برای رافتینگ(قایق رانی) و سرویس های بهداشتی- این پلان که آزادانه طراحی شده،مطمئنا بر اساس سیرکولاسیون،برنامه و شرایط سایت شکل یافته است.ویژگی هندسی حجم و فضا،گفتگوی عمیقی را میان بنا و محیط اطراف شکل می دهد.

ساختمان این بنا،برگرفته از تکنیک های بومی تبت می باشد.بر روی فونداسیون بتنی،دیواری باربر به ضخامت 600 میلی متر ساخته شده است.اغلب ورودی ها عقب نشینی عمیقی دارند.دیوار به ضخامت 400 میلی متر در طرفین ورودی ها مانند یک پشت بند عمل می کنند،مقاومت سازه را بالا میبرند و همچنین دهانه ی داخلی را کاهش می دهند.تیرهای مورد استفاده در دهانه های بزرگتر،از چندین تنه ی متصل به هم شکل گرفته اند.یک لایه ی 150 میلی متری از خاک رس آگا غشای عایق رطوبتی را شکل میدهد.خاک رس آگا یک متریال ضد آب بومی می باشد و زمانی که با آب ترکیب می شود،سخت شده و مانند یک عایق رطوبتی و حرارتی عمل میکند.شکلپذیری آن اجازه ی شکل گیری آبراه هایی را میدهد که زهکشی سقف از طریق آنها و کانال ها و دهانه ها ی فاضلاب رو سازمان می یابد.

رنگ،عنصری ضروری در فرهنگ تبت به شمار میرود.طراحان،رنگ را در فضای داخلی بنا به کار برده اند.مستقیما از رنگدانه های معدنی محلی بر روی سطوح سنگی استفاده شده است.تغییر سایه روشن رنگها،تغییر هندسه ی فضا را نشان میدهد.از صبح هنگام تا تاریکی شب،روشنایی خورشید با تغییر جهت و زاویه ی خود،از میان بازشو های متنوعی به داخل فضا نفوذ می کند.هنگام عبور از میان بنا،کاربران ناظر تغییر مداوم ترکیب رنگها از زوایا و در زمان های متفاوت می باشند.هیچ فرهنگ نمادگرایی در ورای این کانسپت رنگی وجود ندارد.این رنگها انتزاعی هستند و تجربه ی خاصی را ارائه میدهند که به صورت نمودی از رنگهای مستقل از ایده ی معماری آن عمل می کنند.