نگاهی به استادیوم براگا، بهترين در يوروكاپ 2004
برترين تيمهاي اروپايي در پيكار برای قهرماني فوتبال قاره سبز(يوروكاپ)، به مصاف هم رفتند، و در رقابت انتخاب بهترين اثر، از ميان ده استاديومي كه براي تورنمنت ساخته شده بودند -امري كه براي كشور ميزبان، پرتقال، 780 ميليون دلار هزينه در برداشت- مقام نخست به Eduardo Souto de Moura براي طراحي استاديوم Braga -شهري تاريخي در شمال پرتقال كه به خاطر كليساهاي فراوانش معروف است- اختصاص يافت.
استاديوم 30000 نفري براگا از همه استاديومهاي جديد كوچكتر بود و تنها ميزباني دو مسابقه از ۳۱ مسابقه (كه از ۱۲ ژوئن تا ۴ جولاي ۲۰۰۴ برگزار شد) را بر عهده داشت؛ اما اين امر باعث نشد تا طرفداران فوتبال از راهپيمايي به منظور بازديد از ميدان روبازي كه مناظري دراماتيك دارد، منصرف شوند، آنان نيز همچون زائران مذهبي كه سالهاست از اين شهر 115000 نفري بازديد ميكنند، از خود ر غبت نشان دادند...!
در حقيقت، استاديوم به صورتي غيررسمي به عنوان نشانهاي ملي اعتبار يافتهاست؛ مسلما، اهميت جام ملتهاي اروپا، عاملي براي جلب نظر رسانه ها به اين بنا به شمارميآيد. عموم اروپائيها به دليل برخورد نامتعارفي كه با يك استاديوم صورت گرفته، به اين بنا علاقمند شدهاند-فضايي كه از لحاظ شهري در كشورهاي فوتبالدوست به اندازه پلازاها و بلوارها حائزاهميت است- بنا از فرم رايج استاديوم تبعيت نكرده، با تركيبي متشكل از جايگاه تماشاچيان در دو ضلع موازي و دو انتهاي گشوده، نماي ناصاف Monta cristo را در يك سمت و منظري از مركز شهر را در سمت ديگر به تصوير ميكشد.
محصوريت توپوگرافيكي 
يكي از مخاطرات گشودهبودن استاديومي بدين شكل، فقدان محيطي آرام است كه در تماشاي يك بازي امري مهم و حياتي است، اما در اين مورد جبهه كوهپايهاي به عنوان سومين ديوار محصور كننده عمل ميكند. بهترين ديد مسابقه فوتبال، بنا به استدلال صحيح Souto de Moura، از جبهه طولي ميدان است، بويژه كه امروزه تلويزيون در شكلگيري درك اروپائيان از فوتبال سهم بسزايي داشتهاست. در اين ميان، علاقمندان فوتبال درباره شوتهاي ناموفقي كه با تغيير مسير به بدنه كوه اصابت كرده يا به دره پائيني پرتاب ميشدند، مزاح ميكردند!
موضوع مكانيابي استاديوم، از آن نظر كه ميتوانست بعنوان عاملي موثر سهم بسزايي در ايجاد ديدهاي زيبا و جذابيت بصري داشتهباشد حائز اهميت بود. معمار معدن گرانيت قديمي را بدليل دارا بودن جذابيت مناظر آن برگزيد.
Joana Correa، از معماران شركت توضيح مي دهد كه از نظر Souto de Moura، پر كردن حفره با استاديوم ايده اي ناب و عالي به نظر مي رسيد؛ هر چند ميليونها متر مكعب گرانيت اضافي منفجر شدند تا بنا درون كوه جا مي گيرد. موقعيت پروژه، خواست Souto de Moura مبتني بر قرارگيري استاديوم در مكاني دور از شهر را برآورده مي ساخت. پروژه در مرتفع ترين نقطه دره رود Cavadoقرار داشت و علاوه بر شاخص بودن موقعيت مكانيش، موجب شهرت Braga نيز ميشد.
كنسول بتني 
به طور حتم اين پروژه، كارنامه درخشاني در دوران حرفه اي Souto de Moura به شمار مي رود، كه بعنوان سمبلي براي جام ملتهاي اروپا شناخته شده است، حتي بيش از Peisphere ،trylon كه نماد نمايشگاه جهاني سال 1939 نيويورك بودند، يا به مانند سقف غرفه پرتقال اثر Alvara siza كه با شيب ناگهاني خود به نشانهاي براي نمايشگاه ليسبون در سال 1992 تبديل گشت. در حقيقت اين غرفه كه سقف نازك منحني شكل از جنس بتن را به نمايش ميگذاشت و با كابلهاي فولادي ضد زنگ مسلح شده بود منبع الهام Souto de moura شد -وي دوست و شاگرد Siza بود- از جمله مظاهر بسيار چشمگير و از لحاظ تكنولوژيكي بسيار چالش برانگيز Braga، سقف هاي معلق بتني است كه روي سكوي تماشاچيان كنسول شده، تا نزديكي محدوده زمين بازي پيش ميآيند و ميدان را در معرض نور خورشيد قرار ميدهند. 
بعنوان شاهكاري در زمينه مهندسي و اجرا، كابلهاي مقاوم ما بين سكوهاي بتني آويخته شدهاند و سايبانها را نگه ميدارد Souto de Moura به پلهاي اينكاها در پرو –طنابهاي طويل كه با باريكه هاي چوب پوشانده شدهاند- بعنوان مرجعي براي اين سازه استناد ميكند. Correa استدلال مي كند كه «مواد و مصالح متفاوت است ولي ايده در اصل يكي است...».